Πάνε 3 φίλοι σε μια φάρμα να πιάσουνε δουλειά.

— Εσύ τι ξέρεις να κάνεις; ρωτάει τον πρώτο το αφεντικό.

— Εγώ, αφεντικό, βλέπω καλά. Όταν λέω καλά, εννοώ πολύ καλά.

— Εσύ τι ξέρεις να κάνεις; ρωτάει τον δεύτερο.

— Εγώ ακούω καλά, πολύ καλά, όχι αστεία τώρα.

— Εσύ τι ξέρεις να κάνεις; ρωτάει τον τρίτο.

— Εγώ βλαστημάω πολύ, δεν το πιάνει το μυαλό σου δηλαδή, άλλο πράμα, πάρα πολύ!

— Εσείς οι δυο μου κάνετε, λέει τ αφεντικό στους δυο πρώτους.

Προσλαμβάνεστε. Εσένα δε σε θέλω, λέει στον τρίτο.

— Δεν γίνεται, του λένε κι οι τρεις μ ένα στόμα. Εμείς πάμε πακέτο. Ή όλους, ή κανέναν.

Τι να κάνει τ αφεντικό τους πρόσλαβε και τους τρεις.

— Για πάμε έξω, τους λέει, να μου δείξετε τις ικανότητές σας. Πώς, με τέτοιες ικανότητες, δεν έχετε δουλειά;

Βγαίνουν έξω και λέει ο πρώτος:

— Αφεντικό, εκεί στην απέναντι πλαγιά, τον βλέπεις αυτόν που αρμέγει τη γελάδα;

— Τι να σου πω τώρα; λέει τ αφεντικό. Σαν κάτι να βλέπω.

— Ε, αφεντικό, ετούτη τη στιγμή έφυγε μια τρίχα απ την ουρά της γελάδας κι έπεσε μέσα στην καρδάρα με το γάλα.

— Τι είπες, ρε παιδί; Βλέπεις τόσο καλά μέχρι εκεί κάτω;

— Ναι, αφεντικό, λέει ο δεύτερος. Εγώ την άκουσα που έπεσε μέσα στο γάλα. Έκανε «πλιτς».

— Σώπα, ρε παιδί, έμεινε άφωνος ο αφεντικός. Ακούς τέτοια πράματα;

— Τώρα τι να σου πω αφεντικό; λέει ο τρίτος. Κάτι τέτοιες μαλακίες ακούω εγώ, βλαστημάω πολύ και μας διώχνουνε απ τις δουλειές.