Ο Χριστούλης κατεβαίνει στη Γη για να τσεκάρει γενικώς την κατάσταση

κοντά στο τέλος της χιλιετίας. Σε κάποια φάση, λοιπόν, μπαίνει σ ένα μπαράκι όπου μπεκροπίνουν ένας Γερμανός, ένας Γάλλος και

μια Ελληνάρα. Κάθεται στην μπάρα και ο Χριστός, ξανθός, μακρυμάλλης, ψιλολετσέ, τον βλέπει ο Γερμανός και λέει του

μπάρμαν: “Κέρασε, ρε, το παλικάρι μια μπιρίτσα, γιατί τον βλέπω διψασμένο”! Κερνάει ο μπάρμαν, πίνει ο Χριστούλης, όλα καλά.

Ύστερα από λίγο, φωνάζει ο Γάλλος στον μπάρμαν:

“Κέρασε, ρε, το παλικάρι ένα μπουκάλι κρασί. Ντροπή να κάθεται στον

πάγκο έτσι σκέτος, χρονιάρες μέρες”. Κερνάει ο μπάρμαν, πίνει ο Χριστούλης, όλα καλά. Ύστερα από λίγο, πετιέται και ο

Έλληνας: “Κέρασε, ρε”, λέει του μπάρμαν, “το παλικάρι ένα καραφάκι ούζο με μια σπέσιαλ ποικιλία, γιατί τον βλέπω

πεινασμένο και δεν κάνει χρονιάρες μέρες…”. Πίνει ο Χριστούλης, τρώει και μετά σηκώνεται. Πάει στο τραπέζι της παρέας και

αγγίζει τον Γερμανό στον ώμο. Αυτός πετιέται, του φιλάει το χέρι και του λέει: “Χριστέ μου! Σ ευχαριστώ! Τώρα κατάλαβα ποιος

είσαι που μου πέρασαν μεμιάς τα αρθριτικά μου”! Αγγίζει και τον Γάλλο στον ώμο ο Χριστός, πετιέται αυτός, του φιλάει το χέρι και

του λέει: “Χριστέ μου! Σ ευχαριστώ! Πάει το άσθμα μου, πέρασε! Το νιώθω!”. Κάνει ν αγγίξει και τον Έλληνα ο Χριστός, οπότε

τραβιέται πίσω αυτός και λέει: “Χριστούλη μου, να σαι καλά, αλλά… χειρονομίες δεν γουστάρω! Είδα κι έπαθα να τη βγάλω την…

αναπηρική σύνταξη”!