Ο τύπος, έξτρα βαρύμαγκας κι έτσσσ, κατεβαίνει πρωί πρωί στην

ιχθυόσκαλα. “Δε μου λε, ρε μεγάλε”, ρωτάει ένα ψαρά, “τα μπαρμπουνάκια πόσο πάνε;”. “Εφτά χιλιάρικα”, λέει αυτός. “Α! Και δεν μου

λε, ρε μεγάλε, τα φαγκρουδάκια πόσο πάνε;”.

“Πεντέμισι το κιλό”, του λέει ο ψαράς. “Α! Και, δεν μου λε, ρε μεγάλε;

Τα λιθρινάκια;”. Ο ψαράς έχει αρχίσει να τα παίρνει στο κρανίο. “Εφτά χιλιάρικα, αδερφέ. Θα πάρεις κάτι;”. “Εφτά, α; Και δεν μου

λε, ρε μεγάλε; Οι τσιπουρίτσες πόσο πάνε;”. “Οκτώ το κιλό. Θα πάρεις;”. “Οκτώ α; Και δεν μου λε, οι γοπίτσαι πόσο πάνε;”. Ο

ψαράς έχει που έχει τον πόνο του, έχει φτάσει και εκτός εαυτού: “Ακου”, λέει στο βαρύμαγκα: “Οι γοπίτσαι έχουν τρεισήμισι το

κιλό οι… ζωντανές και ενάμισι οι πεθαμένες!”. Και ο μαγκίτης: “Α! Τότενες, τσάκω τη σακούλα, άρχισε να… σκοτώνεις και

βάνε”!