Ο κύριος ομιλητής σ ένα συνέδριο έχει αργήσει. Τρέχει σαν παλαβός να προλάβει να φτάσει στην ώρα του, τα καταφέρνει να φτάσει λίγο πριν έρθει η ώρα του να μιλήσει, αλλά μόλις κάθεται κάτω, διαπιστώνει ότι έχει ξεχάσει τη μασέλα του, πράγμα που εξομολογήθηκε στο διπλανό του.

— Ξέχασα τη μασέλα μου!

— Μην ανησυχείς, λέει αυτός. Δοκίμασε αυτή.

Ο ομιλητής τη δοκιμάζει και λέει:

— Πολύ σφιχτή.

— Καλά, δοκίμασε αυτή, του λέει ο άλλος.

Τη δοκιμάζει και αποφαίνεται:

— Πολύ χαλαρή.

— Καλά, δοκίμασε αυτή, του λέει ο άλλος.

Τη δοκιμάζει και…

— Τέλεια! Εφαρμόζει περίφημα! λέει ο ομιλητής.

Φάγανε, έβγαλε το λόγο του και μετά γυρνάει στο διπλανό του και λέει:

— Σας ευχαριστώ για τη βοήθειά σας! Που είναι το ιατρείο σας. Έψαχνα για έναν καλό οδοντίατρο.

— Ποιος είπε ότι είμαι οδοντίατρος. Εργολάβος κηδειών είμαι!