Οι παππούδες και το παγωτό

Δύο παππούδες με Αλτσχάιμερ βρίσκονται στην παραλία.

Καθώς περπατούν λέει ο ένας:

– Πάω να πάρω ένα παγωτό.

– Πάρε μου κι εμένα ένα, του λέει ο δεύτερος.

– Ρε φίλε, ευχαρίστως να σου πάρω, αλλά πώς να το θυμηθώ;

– Θα το λες συνέχεια από μέσα σου.

– Έγινε, τι παγωτό θέλεις;

– Κρέμα – φράουλα. Φεύγει λοιπόν ο ένας για να πάρει τα παγωτά και καθώς προχωράει μονολογεί:

– Παγωτό κρέμα – φράουλα. Παγωτό κρέμα – φράουλα. Παγωτό κρέμα – φράουλα. Παγωτό κρέμα – φράουλα…

Καθώς έχει ήδη απομακρυνθεί του φωνάζει ο άλλος:

– Πες τους, σε παρακαλώ, να βάλουν και λίγη σαντιγύ.

– Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ. Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ. Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ.

– …και λίγο σιρόπι… ακούει μετά από λίγο.

– Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ, σιρόπι. Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ, σιρόπι. Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ, σιρόπι.

Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ, σιρόπι…

Μετά από κανένα μισάωρο, τέλος πάντων, επιστρέφει ο παππούς κρατώντας δύο τυρόπιτες.

– ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; ρωτάει ο πρώτος παππούς, φανερά εκνευρισμένος.

– Οι τυρόπιτες που ζήτησες.

– ΚΑΙ Η COCA-COLA ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;;;