Το τζίνι

Ένας κύριος περπατώντας μια μέρα στο Μοναστηράκι βρήκε και αγόρασε ένα πολύ παλιό λυχνάρι. Όταν γύρισε στο σπίτι του εκεί που το επεξεργαζόταν, πετάγεται από μέσα ένα τεράστιο τζίνι.

— Μη φοβάσαι, του λέει. Είμαι το τζίνι του λυχναριού. Είμαι κλεισμένος εδώ μέσα για πάνω από 100 χρόνια. Για να σε ευχαριστήσω που με ελευθέρωσες θέλω να που πεις μια επιθυμία σου και θα στην εκπληρώσω αμέσως.

Σκέπτεται, σκέπτεται ο κύριος και τέλος του λέει :

— Έχω ένα σπιτάκι στα Χανιά που μ αρέσει να πηγαίνω να ξεκουράζομαι. Το αεροπλάνο το φοβάμαι, με το πλοίο είναι ταλαιπωρία. Αυτό που θα ήθελα να κάνεις είναι να φτιάξεις μια γέφυρα που να ενώνει την Αθήνα με την Κρήτη για να μπορώ να πηγαίνω στο χωριό εύκολα και γρήγορα.

— Απαπαπαπα! Αδύνατον! Αυτό δε γίνεται! Ξέρεις πόσο τσιμέντο και πόσο σίδερο θα χρειαστώ; Ξέρεις πόσα χιλιόμετρα άσφαλτο πρέπει να φτιάξω; Πόσοι εργάτες πρέπει να δουλέψουν; Ξέρεις πόσο ψηλή πρέπει να γίνει η γέφυρα για να περνάνε τα πλοία από κάτω; Σε παρακαλώ, ζήτησε μου κάτι άλλο!

— Καλά, τότε θα σου ζητήσω κάτι άλλο που με βασανίζει χρόνια τώρα. Εξήγησε μου σε παρακαλώ πώς λειτουργεί το γυναικείο μυαλό, πώς σκέπτονται οι γυναίκες;

Και το τζίνι απαντά :

— ……….. Από πού είπες ότι θέλεις να ξεκινά η γέφυρα;