Η πατάτα του Μπόμπου

Μια μέρα η δασκάλα ζήτησε από τα παιδιά να φέρουν από ένα φρούτο ή ένα λαχανικό για να μάθουν να τα αναγνωρίζουν.

— Τι έφερες, Μαρία;

— Εγώ έχω φέρει ένα πράγμα που είναι στρογγυλό, πορτοκαλί, νόστιμο και πολύ ζουμερό.

— Για πείτε μου παιδιά, τι έφερε η Μαρία;

— Πορτοκάλιιιιιι, απαντούν τα παιδιά. Και η Μαρία έβγαλε από την τσάντα της το πορτοκάλι και το έδειξε στα παιδιά.

— Τι έχεις εσύ, Γιαννάκη;

— Έχω ένα πράγμα πράσινο, που έχει γύρω – γύρω μεγάλα πράσινα φύλλα και είναι πολύ νόστιμο.

— Για πείτε μου παιδιά, τι έχει ο Γιαννάκης;

— Μαρούλιιιιιιιι, απαντούν τα παιδιά. Και ο Γιαννάκης έδειξε το μαρούλι που είχε σε μια σακούλα.

Αυτό συνεχίστηκε για ώρα μέχρι που όλα σχεδόν τα παιδιά μίλησαν γι αυτά που έφεραν. Όση ώρα μιλούσαν τα άλλα παιδιά η δασκάλα έριχνε κλεφτές ματιές στο Μπόμπο, ο οποίος καθόταν ήσυχος στο θρανίο του έχοντας το δεξί του χέρι συνέχεια στην τσέπη του παντελονιού του.

Φοβόταν λίγο να τον ρωτήσει αλλά στο τέλος του είπε δειλά :

— Εσύ, Μπόμπο, έφερες κάτι;

— Εγώ, έχω κάτι που είναι λίγο σκούρο, μακρουλό και λίγο χοντρουλό. Της μαμάς μου και της αδελφής μου τους αρέσει πολύ, λένε ότι είναι νοστιμότατη, τρελαίνονται γι αυτή, αλλά εμένα δε μ αρέσει, είναι αηδία! Να τη βγάλω;

— Όχι! φωνάζει έντρομη η δασκάλα.

— Α! κατάλαβα, λέει γελώντας ο Μπόμπος. Ούτε σε σας αρέσει η πατάτα!