Ο σήφης και ο σκύλος

Ένας Ελληνοαμερικάνος επισκέπτεται τον αδερφό του που είναι βοσκός στην Κρήτη.

Έχει μαζί του κι ένα σκύλο ράτσας Αλάσκας τον βλέπει ο βοσκός και παρακαλά.

– Ασε μου ρε αδερφέ το σκύλο εδώ, εγώ θα τον έχω στην περιποίηση και τέτοιο σκύλο δε βρίσκω εδώ ενώ εσύ θα ξαναβρείς!

– Ναι! του λέει κι ο ξενιτεμένος αδερφός αλλά θέλω να ζει σαν …άνθρωπος!

– Εμείς στην Αμερική είμαστε πολύ φιλόζωοι!

– Να μην στεναχωριέσαι!

– Στη μάντρα ή στο σπίτι θα τον έχω πάντα μαζί μου και μόνο κρέας και γάλα θα τρώει!

– Με τα πολλά ο Αμερικάνος είπε το ναι.

– Περνάνε δέκα χρόνια….

μοιραία πεθαίνει ο σκύλος.

– Τηλεφωνά ο βοσκός στον αδερφό του και παίρνει την απάντηση.

– Α ….είπαμε σαν άνθρωπος!

– θα τον κηδέψεις χριστιανικά.

– Μα γίνονται αυτά τα πράγματα;

– Πες το στον παπά του χωριού να το κάνει!

– Πάει ο βοσκός στον παπά του λέει ότι θέλει χριστιανική κηδεία για το λυκόσκυλο και του λέει ο παπάς:

– Σήφη την τσικουδιά να την λιγοστέψεις!

– ήντα ναι αυτά που μου ζητάς!

-Μα ο αδερφός μου λέει…παίρνει το κινητό (ναι! το νου σας! όλοι οι βοσκοί στην Κρήτη είχαν κινητά πριν τους δικηγόρους! ζωοκλοπές βλέπετε!) και μιλά με τον αδερφό του.

– Δώσε μου τον παπά! – λέει εκείνος:

– Έλα παπα-Λάμπρο με ακούς; δυόμισυ χιλιάδες δολάρια σου στέλνω για την κηδεία του σκύλου αλλά να γίνει όπως πρέπει! εντάξει;

– Εντάξει! εντάξει.

– Κλείνει το κινητό ο παπάς και λέει του Σήφη.

– Καλά ρε κουμπάρε… γιατί δεν μου λές από την αρχή ότι ο σκύλος σου…ήταν Ορθόδοξος