Ο Ναυτικός και τα 2 χρόνια απουσίας

Ο ναυτικός, μετά από δυο χρόνια απουσίας, επιστρέφει σπίτι του και βλέπει τη γυναίκα του μ ένα νεογέννητο.

– Εξαγριώθηκε ο ναυτικός και αποφάσισε να βρει τον πατέρα του μωρού και να πάρει εκδίκηση. (Γιατί, ρε παιδιά; Τι έκανε ο άνθρωπος; Αυτό που θα πρεπε να κάνει ο ναυτικός …έκανε.

– Πώς, ρε κύριε, αφήνεις τη γυναίκα σου «απότιστη» δυο ολόκληρα χρόνια και παίρνεις τις άγριες θάλασσες;

– Και μάλιστα χωρίς να της βάλεις ζώνη αγνότητος!

– Πολύ τη βρίσκω με τις ζώνες αγνότητος).

– Ήταν ο φίλος μου ο Κώστας; ρωτάει τη γυναίκα του.

– Όχι, λέει η γυναίκα κλαίγοντας.

– Ήταν ο φίλος μου ο Θανάσης;

– Όχι! ξαναλέει η γυναίκα κλαίγοντας πιο πολύ τώρα.

– Ε τότε, ποιος απ τους «καλούς» μου φίλους το κανε αυτό; ξαναρωτάει ο ναυτικός.

– Μα καλά, μήπως νομίζεις ότι δεν έχω φίλους δικούς μου; τον κάρφωσε η γυναίκα.