Ο πλούσιος,η διαθήκη και οι δυο κληρονόμοι

Πεθαίνει ένας πλούσιος πατέρας και αφήνει μια μεγάλη κληρονομιά στους δυο γιους του.

Συναντιέται, λοιπόν, ο μεγάλος με το μικρό να συζητήσουν τη μοιρασιά:

– Μεγάλος: Λοιπόν αδελφάκι μου, εγώ δεν θέλω να σ αδικήσω. Ακου, λοιπόν, την πρότασή μου και αν διαφωνείς τη ξανασυζητάμε.

– Λοιπόν, τη βίλλα στην Κηφισιά θα την πάρω εγώ, τη γκαρσονιέρα στην Καλλιθέα θα την πάρεις εσύ.

– Μικρός: Εντάξει, φιλάκια!

– Μεγάλος: Τη Φεράρι του μπαμπά, θα την πάρω εγώ, το φιατάκι εσύ.

– Μικρός: Εντάξει φιλάκια!

– Μεγάλος: Τη Χάρλευ του μπαμπά θα την πάρω εγώ, τη βέσπα εσύ.

– Μικρός: Εντάξει φιλάκια!

– Μεγάλος: Το κότερο του μπαμπά θα το πάρω εγώ. Το φουσκωτό εσύ.

– Μικρός: Εντάξει φιλάκια!

– Μεγάλος: Την πολυκατοικία στο Χολαργό, θα την πάρω εγώ. Τη μονοκατοικία στον Ταύρο, εσύ.

– Μικρός: Εντάξει φιλάκια!

– Μεγάλος: Τα μαγαζιά στη στοά της Πανεπιστημίου θα τα πάρω εγώ, τα μαγαζιά στο Μπουρνάζι εσύ.

– Μικρός: Εντάξει φιλάκια!

– Μεγάλος: Τους λογαριασμούς στην Ελβετία θα τους πάρω εγώ. Τους λογαριασμούς στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος εσύ.

– Μικρός: Εντάξει φιλάκια!

– Μεγάλος: Το εξοχικό στη Μύκονο θα το πάρω εγώ. Το σπιτάκι στο Αγκίστρι εσύ.

– Μικρός: Εντάξει φιλάκια!

– Μεγάλος: Τα κτήματα στην Κρήτη θα τα πάρω εγώ. Τα ξερικά στη Μάνη εσύ.

– Μικρός: Εντάξει φιλάκια!

Ο μεγάλος βρήκε από την αρχή παράξενη τη συμπεριφορά του αδελφού του και τον κοιτούσε παράξενα κάθε φορά που έστελνε φιλάκια.

– Στο τέλος δεν συγκρατήθηκε και ρώτησε περίεργος:

– Μεγάλος: Καλά βρε αδελφάκι μου, εγώ τόση ώρα σε αδικώ κι εσύ το μόνο που έχεις να μου πεις είναι “φιλάκια”.

– Μικρός: Ναι βρε αδελφάκι μου, το κατάλαβα ότι θα πλακωθούμε για την περιουσία …

…και είπα να αρχίσω τα προκαταρκτικά μια ώρα αρχύτερα.